Merhaba dertlerimi dinleyen beyaz ekran.
Seninle bir yılın daha sonuna geldik. Seni açışımdan bu yana birçok halime şahit oldun.
Kötü günlerime, daha kötü günlerime, tamamen hayal dünyasında yaşadığım günlerime, hayatımı her şeyiyle kabullendiğim günlerime ve her şeye rağmen umutla baktığım günlerime.
Bazen buhranlarıma, bazen saçmalıklarıma.
Bazı anıların tamamen buradan silinişine.
Bazılarının ise ne kadar acı verirse versin kalışına.
Çok çırpındım. İstemediğim bir hayatı yaşamayacağım diye çok didindim.
Elimden geleni yaptım. Elimden geleni yapmadım demedim asla.
Ama yine de başaramadım.
Bunun kederini ve kabullenemeyişini üzerimden atmam çok uzun sürdü. Bu süreçte kendimi çok kandırdım. Kendimi kandırdıkça daha çok canım yandı.
Sonra kabullendim.
Elimdekilerin değerini bilmeyi sonunda öğrendim.
Bunu öğrenene kadar çok şey kaybettim. Ama sonunda öğrendim.
Eskiden bu sayfada yeni yılla ilgili beklentilerimin olduğu uzun yazılar yazardım.
Bu, bu sene değişiyor.
Yeni yıldan, bunu tüm samimiyetimle ve içtenliğimle söylüyorum ki, hiçbir şey beklemiyorum.
Elimde olanı almasın yeter.
